XII. Muziek als proces: Steve Reich

In de zomer van 1987 zag ik op de Nederlandse televisie een uitvoering van The Desert Music, een werk van Steve Reich. Deze muziek was anders dan alles wat ik al gehoord had. Hij leek uit een ander universum te komen en een onzegbare boodschap uit te dragen. Ik wist...

XI. De Hartsoetra

Recitatie in de zentraditie. Al vele eeuwen, waarschijnlijk meer dan duizend jaar, wordt in zentempels de Hartsoetra gereciteerd. De voorzanger geeft de toon op, de anderen volgen. Wanneer het een geroutineerde groep is, zal die waarschijnlijk op dezelfde noot...

X. Het innerlijke universum van Éliane Radigue

In tegenstelling tot de muziek die ik tot nu besproken heb, is die van Éliane Radigue een vrij recente ontdekking voor mij. Toen ik me verdiepte in haar werk en leven, vielen me de overeenkomsten met Scelsi op: de klank niet als bouwsteen, maar als universum; de...

IX. Giacinto Scelsi – una nota sola

Ontmoeting te Rome. De volgende anekdote hoorde ik in mijn studententijd. Het verhaal speelt zich vermoedelijk af in de jaren vijftig of de vroege jaren zestig. Pierre Boulez en Karlheinz Stockhausen, na de tweede wereldoorlog decennia lang de bekendste modernistische...

VIII. Iconen van klank: John Tavener

John Tavener, Eternity’s Sunrise (1997) voor sopraan, fluit, hobo, handbellen, luit of harp en strijkers Eternity’s Sunrise is voor mij het ultieme Tavener-stuk, en -in verschillende betekenissen, zoals we zullen zien- een iconische compositie van de late 20e eeuw....

VI. Isn’t that beautiful?  Morton Feldman

Een onverwachte ontmoeting. In januari 1950 speelde de New York Philharmonic een concert in Carnegie Hall. Na de Symfonie opus 21 van Anton Webern, een iconisch modernistisch werk uit 1928, zouden de Symfonische Dansen van Rachmaninov uitgevoerd worden. John Cage, die...